In het eerste huis hebben intussen 4 gasten het project verlaten, niet omwille van conflicten, maar het grote gemis van de persoonlijke vrijheid.

Vijf anderen hebben hun plaats intussen al ingenomen. Tijdens de circustraining blijkt duidelijk dat er meer discipline is dan ooit tevoren. Niemand zit stil, altijd  is iedereen bezig.

Op naar het tweede huis.

Hier worden, zowel in de hout- als in het ijzeratelier totaal nieuwe dingen gemaakt. Vanuit onze raad van beheer komt telkens weer de vraag of je op twee jaar tijd wel iemand kan veranderen van "leven op straat" naar "werkman als lasser of houtbewerker". Maar vanuit de overheid hier wil men op zo kort mogelijke tijd (max. 2 jaar) aan anderen nieuwe kansen geven.

Toch had ik in de tussentijd al een kort verslag doorgestuurd met de vraag om samen als team te discussiëren over het oprichten van een coöperatief, zoals in sommige andere projecten. Maar er is in het team ook duidelijk angst om daarin te falen. Er wordt afgesproken dat er gesprekken beginnen met de locale overheid, - zonder hen kan je geen coöperatief oprichten, zij bepalen de regels, ...) en met een tiental van de gasten die het project al verlaten hebben.

Met hen willen zij aan het experiment beginnen zodat de kans op  slagen erg groot kan worden.  We hebben ook de Rotary van Entoto ontmoet hier, die in samenwerking met de Rotary van Meise willen investeren in dit project.

Niets dan goed nieuws.

Van de groep die het project verlaten hebben zijn er 12 terug gegaan naar hun regio (nu met een certificaat in de hand van ijzer en houtbewerker!) en 9 kiezen ervoor om in Addis te blijven werken.

Elk van deze laatsten heeft een vaste job, uitgezonderd Ermias die nu pas werk heeft gevonden.

20 van het eerste jaar zijn verhuisd en werken nu intens in de ateliers.

Wie krijgt dan een kans om als nieuweling in het project te stappen?
Sommigen worden aanbevolen door de gasten in het project, anderen worden aangebracht door de locale Kebele, en voor de helft van de nieuwe kandidaten trekt Wondu naar Piazza om daar gasten aan te spreken over het project.
Van de 60 kandidaten zijn er uiteindelijk 27 nieuwe gasten tussen 14 en 18 jaar vullen nu opnieuw ons eerste huis.
Alle personeel is vol lof over de discipline en de motivatie van ons gasten.
Op de vraag hoe het komt dat nu alles veel vlotter loopt krijgen we het antwoord: de ervaring van alle vorige groepen.

Met de extra award (2.000 €) die ze gekregen hebben zijn intussen nieuwe materialen voor de ateliers aangekocht.
Op zaterdagavond hebben we het tweede huis opnieuw bezocht, maar onze gasten die intussen zelfstandig zijn weten dat, en zomaar eventjes 25 van die gasten vulden onze niet al te grote living. Deugddoend om te zien hoe gelukkig en fier ze zijn.

In de laatste weken heeft men krampachtig gezocht naar een goedkoper huurhuis, zonder resultaat, integendeel.

Siddartha heeft een prijs gewonnen voor de originele manier waarop we toekomst geven aan rioolkinderen.

Met die prijs hebben wij de mogelijkheid om heel wat extra machines te kopen voor de ateliers!

Je stapt binnen in het eerste huis, en het is onmiddellijk duidelijk dat het hier snor zit. Toch mis ik direct één van hen, een heel apart manneke dat nooit tevreden was, over alles altijd misnoegt. Hij had voor de derde keer alle regels overtreden (herhaaldelijk alcohol gebruik) en ze hebben hem weggestuurd. Als je het mij vraagt hebben ze zelfs te lang gewacht, maar ja, zo’n beslissing is ook niet eenvoudig als je weet waar ze daarna dan terecht komen. Die gasten stellen wijze vragen, bewijzen dat ze heel rijp zijn voor hun leeftijd, maar wat hebben die ook allemaal meegemaakt in hun leven! Plezant om hen te zien schitteren en vol verwachtingen uitkijken naar de verhuis naar het tweede huis om te leren werken in onze ateliers. Het team had voor deze groep doelbewust gekozen om hun vrijheid veel meer te beperken, want uit ervaring bleek dat ze dan ook in het tweede huis rekenen op dezelfde vrije tijd, wat daar niet meer kan. In het tweede huis was het ongewoon rustig, want alle gasten waren op stage, en de trainers kwamen juist terug uit hun jaarlijks verlof dat zij verplicht moeten nemen in deze periode. Want van de bewoners van het tweede huis wordt ook in het weekend afscheid genomen. Op zaterdagavond kwamen we met hen samen, hadden taarten en softdrinks gekocht om samen afscheid te vieren in groep! Je had het moeten zien! En het feest van zondag was erg emotioneel, maar schitterend georganiseerd, samen met het Glorieuxproject.