Wij zijn juist terug uit Ethiopië. Wij waren dit keer vergezeld door ons oudste dochter Ruth, Fabienne (lerares), Pol en Frieda. We hadden heel wat gesprekken met begeleiders, natuurlijk ook met onze CAPrioolkinderen, met name de groep van de nieuwkomers, de kinderen die binnenkort hun opleiding beëindigen, alsook met de groep van kinderen die reeds een tijdje terug de opleiding achter de rug hebben en opnieuw hun eigen leven leiden. Ook bezoeken aan werkplaatsen waar momenteel kinderen werken stond op ons programma.
Het waren leerrijke momenten. De groep van de nieuwkomers is sterk gemotiveerd om er iets van te maken. Bij de groep die binnenkort het project zal verlaten voelen wij toch een onzekerheid en zij vragen om meer en betere opleidingen in hout en metaalbewerkingen. Ook bij de kinderen die reeds vroeger het project verlieten horen wij duidelijk deze vraag terug.
Verschillende kinderen hebben een goeie werkplaats gevonden en proberen op een menswaardige manier terug in de maatschappij te integreren. Ook uit gesprekken met werkgevers blijkt dat zij een sterke motivatie hebben.
Spijtig genoeg heb ik ook gesprekken met kinderen die er momenteel niet in slagen om hun opleidingen om te zetten in volwaardig werk. Zij hebben dikwijls de onzekerheid om vandaag werk te hebben en morgen niet... hun verloning is dikwijls minder dan 0,5 euro per werkdag. Als je bedenkt dat de levenskost het laatste jaar met 50 tot 100% gestegen is, dan is het balanceren op de koord tussen hervallen en overleven altijd aanwezig.
Samen met de begeleiders overleggen we om de opleidingen nog beter, en op een hogere kwalificatie te brengen, en ook de opvolging en begeleiding van de kinderen die het project verlaten moet nog grondiger gebeuren.
Wij hebben echter de zekerheid dat de kinderen er voor gaan, een Ethiopiër is weerbaar en heeft de wil om te slagen. Dit mochten we zeker vaststellen bij het bezoek aan het binnenland. Tijdens onze rit kwamen we duizenden mensen tegen die op weg waren, en ons
telkens lachend nazwaaiden met een uitbundigheid die wij bijna niet meer kennen. Toen ik onze begeleider vroeg waar ze naar toe gingen zei hij ‘De meesten gaan 6 uur heen en 6 uur terug naar de markt, natuurlijk te voet en dikwijls met een lege maag'.
Het is daarom voor ons allen een uitdaging om er voor te zorgen dat er van onze CAPrioolkinderen geen kinderen hervallen of terug moeten keren naar de riolen, ik kan alleen maar oproepen tot solidariteit zodat wij hen nog beter kunnen ondersteunen,
Hartelijke groet en dank uit naam van onze CAPrioolkinderen.
Eddy en Katrien De Nil
Enkele uitspraken van onze medereizigers :
Hier is meer armoede, maar veel meer vreugde dan bij ons. Door regen en wind, hun glimlach vergaat niet.
(Ruth, 13 j)
Gelukkig de kinderen die door de CAPriolen opgevangen worden, en er is nog veel werk voor de boeg !
(Pol)
